Dit is geen standaard recensie van een massage en ook geen verhaal dat zich makkelijk laat samenvatten. Wat hier gedeeld wordt, is een persoonlijke ervaring van een holistische massage waarin niet alleen het lichaam wordt aangeraakt, maar ook het vermogen om te voelen langzaam terugkeert.

Veel mensen leven grotendeels vanuit hun hoofd en ervaren hun lichaam op afstand. Ontspanning is dan niet vanzelfsprekend en kan zelfs onwennig of spannend voelen. In een veilige setting, zonder druk of verwachting, krijgt het lichaam de ruimte om weer signalen af te geven en opnieuw vertrouwen op te bouwen.

De tekst hieronder werd na een sessie toegestuurd en beschrijft van binnenuit hoe het is om die beweging te maken: van overleven naar voelen, van spanning naar veiligheid in het lichaam.

• Over leven vanuit het hoofd en terugkeren naar het lichaam
• Hoe oude patronen je waarneming beïnvloeden
• Wat veiligheid in het lichaam werkelijk betekent
• Waarom niets geforceerd wordt, maar ontstaat
• Een persoonlijke ervaring, van binnenuit beschreven

–|–

Massagepraktijk of toch optiek?

-Bij Léon krijg je wat helpt en laat je los wat niet meer dient-

Je denkt dat je een massagepraktijk binnenstapt. Dat dacht ik in ieder geval wel. Tot ik na mijn laatste behandeling naar buiten liep met het gevoel dat ik niet bij een masseur was geweest, maar bij een opticien. Léon blijkt namelijk verrassend goed in het aanmeten van nieuwe brillen. Hij is ook minstens zo goed in het afzetten van oude. En dat voor iemand die in zijn behandelkamer een bordje heeft staan waarop staat dat hij blind masseert.

Léon masseert met zijn ogen dicht. Ja. Je ligt daar, kwetsbaar en overgeleverd aan iemand die besluit zijn ogen dicht te doen. Mijn eerste gedachte was dan ook niet meteen geruststellend: dit is geen behandeling, dit is een experiment. Toch… ergens klopt het ook. Blijkbaar ziet hij meer met zijn ogen dicht dan ik met mijn ogen open.

Je kunt bij Léon terecht voor een ontspanningsmassage. Dat kan. Dat mag. Ik kom daar niet voor ontspanning. Léon doet meer. Hij kan je helpen om opnieuw te leren voelen, om veilig thuis te komen in je eigen lichaam en dat lichaam stap voor stap weer te gaan bewonen. Niet als project, maar als een plek waar je mag zijn. Dat gaat echter niet vanzelf.

Want als je hebt geleerd om te overleven, om vanuit je hoofd te leven en je lichaam op afstand te houden, dan kijk je ook op een bepaalde manier naar jezelf en naar de wereld. Dan draag je een bril die ooit nodig was, maar die inmiddels alles inkleurt. En daar gebeurt er dus iets bijzonders. Bij Léon worden niet alleen nieuwe brillen aangemeten, maar ook oude brillen afgezet.

Bij een gewone opticien lees je letters van een bord. Bij Léon krijg je één vraag: Wat voel je? Ik lig daar als een soort analfabete klant. ‘Kunt u de onderste regel lezen?’ ‘Welke regel?’ ‘Precies. U bent hier op de juiste plek.’

Gaandeweg begin ik te begrijpen dat ik al die tijd een overlevingsbril heb gedragen. Bijwerkingen: alles analyseren, weinig vertrouwen, mijn lichaam op mute. Het lastige is dat je denkt dat dit normaal zicht is.

Léon heeft geen winkel, maar wel een indrukwekkende verzameling ‘glazen’. Alleen werkt het hier anders. Hij meet niet met apparatuur, maar met aandacht. Hij stelt vragen die klein lijken, maar blijven hangen. Opmerkingen die ergens binnenkomen en daar rustig hun werk doen.

In dat proces wordt iets voelbaar wat ik lang niet heb gekend: veiligheid. Niet als idee, maar als ervaring. In mijn tempo. In zijn aanwezigheid. Hij duwt niet, trekt niet en heeft geen haast. Hij blijft. Er wordt niets geforceerd. Juist daardoor durf ik te blijven waar ik eerder al lang weg zou zijn gegaan. Veiligheid is bij hem geen begrip. Hij belichaamt het. Pas in die bedding wordt zichtbaar hoe scheef mijn ‘zicht’ is geweest.

Een cilinder in een brillenglas corrigeert astigmatisme. Je oog kijkt dan niet rond, maar ovaal, waardoor wat recht is, scheef lijkt. Je ziet wel iets. Maar het klopt niet. Welkom in mijn binnenwereld. Mijn zenuwstelsel leest veiligheid als spanning en rust als een voorbode van wat er kan komen. Niet omdat het nu zo is, maar omdat het ooit zo was. Dat systeem is overtuigend.

Wat Léon doet, is daar een innerlijke cilinder op zetten. Hij corrigeert. Niet door uitleg, maar door ervaring. Hij vertraagt, nodigt uit en blijft, waardoor er voorzichtig iets nieuws kan ontstaan. Dan voelt mijn lichaam iets wat het niet verwachtte. Veiligheid zonder alarm. Aanraking zonder spanning. Mijn systeem denkt: wacht even… kan dit ook? Het is geen groot moment, maar iets wat zich herhaalt en langzaam een nieuw spoor legt. Dat vraagt gewenning. Léon: ‘Blijf hier maar even bij.’ Ik: ‘Kunnen we terug naar wazig? Dat was overzichtelijk.’

Gaandeweg ontdek ik dat het niet alleen gaat om een nieuwe bril opzetten, maar ook om leren om een oude bril af te zetten. Dat blijkt nog een vak apart te zijn.

Want die oude bril… die zit eigenlijk best lekker. Hij is vertrouwd. Hij geeft houvast. Het is een bril van overtuigingen die mijn hoofd in de loop van de tijd is gaan geloven, gevormd door ervaringen die ooit iets van veiligheid moesten bieden. Ergens doet hij dat nog steeds, althans, zo voelt het.

Alleen… hij kleurt alles. Hij vervormt. Zonder dat ik het doorheb, bepaalt hij hoe ik kijk naar mezelf, naar anderen en naar mijn eigen lichaam.

Het bijzondere is dat Léon die brillen feilloos lijkt te zien, terwijl hij met zijn ogen dicht masseert. Alsof hij haarscherp waarneemt wat er op mijn neus staat, nog voordat ik het zelf doorheb.

Hij grist die bril er niet vanaf. Geen snelle correctie, geen ‘dit moet anders’. Hij geeft ruimte. Hij beweegt mee met mijn tempo. Soms legt hij, bijna terloops, een vinger bij die bril die ik nog draag. Een opmerking. Een vraag. Een spiegel die blijft hangen.

Dan komt er een moment waarop hij zacht uitnodigt om eens te kijken wat er gebeurt als ik die bril even afzet. Niet omdat het moet, maar omdat het mag. Omdat het veilig genoeg is om het te proberen.

Dan ontdek ik, soms heel voorzichtig, dat wat zo vertrouwd voelde me eigenlijk al die tijd heeft beperkt. Dat er zonder die bril iets anders zichtbaar wordt.

Soms lig ik daar zonder bril. Dan is er gewoon… contact. Met mijn lichaam. Met mezelf. Alsof mijn lichaam voorzichtig zegt: ‘Oh… je bent er weer.’

Loop je rond met een bril die ooit nodig was maar inmiddels meer vervormt dan helpt? Heb je een nieuwe bril nodig? Dan heb ik een tip.
Ga naar Léon. Voor een opticien die zijn ogen sluit en jou helpt om opnieuw te leren zien en voelen.

–|–

Soms zegt een ervaring meer dan ik zelf ooit zou kunnen uitleggen.

Voel je dat dit iets in jou raakt en ben je benieuwd wat er in jouw lichaam zichtbaar wil worden, dan ben je welkom.

Vond je dit waardevol en wil je vaker vertragen en luisteren naar wat je lichaam vertelt?
Iedere 21ste van de maand deel ik in Moment voor Jezelf
verdiepende artikelen, lichaamsgerichte inzichten, rituelen en oefeningen.

Gun jezelf dat moment en meld je hier aan.

 

Wat gebeurt er tijdens een holistische massage?

Een holistische massage richt zich niet alleen op ontspanning van spieren, maar op het herstellen van de verbinding tussen lichaam en bewustzijn. Veel mensen leven grotendeels vanuit hun hoofd en hebben het contact met hun lichaam verminderd. In een veilige omgeving, zonder druk of verwachting, krijgt het lichaam de ruimte om weer te voelen. Dat proces verloopt in een eigen tempo en brengt vaak diepere inzichten en veranderingen met zich mee.

Veelgestelde vragen

Wat is het verschil tussen een ontspanningsmassage en een holistische massage?

Een ontspanningsmassage richt zich op het verminderen van spanning in spieren. Een holistische massage kijkt naar het geheel: lichaam, emoties en bewustzijn. Het doel is niet alleen ontspanning, maar ook het herstellen van de verbinding met het lichaam en het doorbreken van diepere patronen.

Waarom kan ontspanning soms onveilig voelen?
Wanneer het lichaam gewend is geraakt aan spanning, kan ontspanning onbekend of zelfs bedreigend voelen. Het zenuwstelsel staat dan continu “aan”. In een veilige setting kan het lichaam stap voor stap leren dat ontspanning ook veilig kan zijn.

Wat betekent ‘veiligheid in het lichaam’?
Dat is het moment waarop het lichaam niet meer voortdurend alert hoeft te zijn. Het zenuwstelsel ontspant en er ontstaat ruimte om te voelen zonder direct te reageren vanuit spanning of bescherming.

Hoe helpt massage bij het leren voelen?
Door aanraking en aandacht wordt het lichaam uitgenodigd om signalen weer waar te nemen. Dat gebeurt niet via denken, maar via directe ervaring. Hierdoor ontstaat opnieuw contact met het lichaam.

Kan een massage oude patronen zichtbaar maken?
Ja. Patronen die ooit zijn ontstaan om te beschermen, worden vaak zichtbaar wanneer het lichaam ontspant. Dat gebeurt niet geforceerd, maar in het tempo van het lichaam zelf.

©andersdanandersmassage