Therapie begint in je lichaam

Therapie begint in je lichaam

Er wordt veel gesproken over therapie, en tegelijkertijd blijft het voor veel mensen iets abstracts, iets wat zich afspeelt in gesprekken, woorden en verklaringen. Alsof therapie vooral plaatsvindt in het hoofd, terwijl het lichaam ondertussen stil op de achtergrond aanwezig is. Toch ligt precies daar een ingang die vaak over het hoofd wordt gezien, zeker wanneer het gaat om vrouwen die al lange tijd dragen, aanpassen en doorgaan zonder dat iemand werkelijk met hen meebeweegt in wat er van binnen gebeurt.

Therapie gaat niet alleen over begrijpen wat er speelt, maar over ervaren waar het zich afspeelt. Gedachten, gevoelens en gedrag bestaan niet los van het lichaam, ze krijgen vorm in spieren, in adem, in spanning en in de manier waarop iemand zich letterlijk draagt. Wanneer iemand langdurig spanning ervaart, zie je dat niet alleen terug in wat zij denkt of zegt, maar in hoe haar lichaam reageert. De spieren rondom de schouders trekken iets op, de ruimte in de borst wordt kleiner, de onderrug gaat meer dragen dan nodig is, en de buikorganen bewegen minder vrij in hun natuurlijke ritme. In die zin is therapie nooit één ingang.

Er zijn verschillende benaderingen die elk een ander startpunt nemen. Sommige vormen beginnen bij gedachten en proberen daar beweging in te brengen, zodat gevoelens en gedrag mee veranderen. Andere richtingen verdiepen zich juist in de emotionele lagen en zoeken daar naar oorsprong en betekenis. Gedragstherapie kijkt naar wat zichtbaar is en hoe dat stap voor stap kan verschuiven. Energetische en spirituele benaderingen richten zich op lagen die minder tastbaar zijn, maar wel degelijk invloed hebben op hoe iemand zich voelt en beweegt.

Binnen lichaamsgerichte therapie ontstaat een andere ingang. Niet omdat andere vormen minder waarde hebben, maar omdat het lichaam zelf een directe toegang biedt tot wat iemand meedraagt. Spanning, ervaringen en herinneringen laten zich niet alleen denken, ze worden opgeslagen in weefsels, in spierspanning, in de manier waarop iemand beweegt of juist stilvalt. Voor vrouwen is die ingang vaak essentieel.

In mijn praktijk, gevestigd in Vlijmen en werkzaam in de regio ‘s-Hertogenbosch, Tilburg, Waalwijk, Oisterwijk, Sint-Michielsgestel, Vught, Heusden, Breda, Oosterhout, Goirle en Eindhoven (met plaatsen als Best, Mierlo en Valkenswaard), werk ik dagelijks met vrouwen die al veel hebben geprobeerd, vaak al veel begrijpen, en toch merken dat er iets niet verschuift zolang het lichaam niet wordt meegenomen.

Waar therapie het lichaam ontmoet

Wanneer een vrouw binnenkomt met een vraag, is die vraag zelden alleen mentaal. Het lichaam laat altijd iets zien. Niet als symptoom dat opgelost moet worden, maar als richtingaanwijzer. De spieren rondom de kaak kunnen spanning dragen die niets te maken heeft met kauwen, maar alles met ingehouden woorden of ingehouden reactie. Diezelfde spanning zie je vaak terug in de spieren van de onderbuik, waar organen als baarmoeder en darmen reageren op stress, op emoties die niet volledig doorleefd zijn, of op situaties waarin iemand zichzelf heeft aangepast.

De structuren die daarbij betrokken zijn, lijken misschien ver uit elkaar te liggen, maar zijn met elkaar verbonden via het bindweefsel, de fascia die als een continu netwerk door het lichaam loopt. Wanneer spanning ontstaat in het ene gebied, verandert de spanning in andere gebieden mee. Dat zie je bijvoorbeeld in de relatie tussen de diepe buikspieren en de spieren rondom de onderrug. Wanneer de buik zich inhoudt, neemt de onderrug vaak meer belasting over, waardoor daar spanning ontstaat die niet direct te herleiden is tot een specifieke oorzaak.

Ook de adem speelt hierin een rol, niet als techniek die aangepast moet worden, maar als beweging die zichtbaar maakt hoe vrij het lichaam zich voelt. Wanneer de borst nauwelijks beweegt en de adem oppervlakkig blijft, zie je vaak dat het middenrif minder beweegt, waardoor de organen in de buik minder ruimte krijgen. Dat heeft invloed op de spijsvertering, op hoe energie wordt verdeeld en op hoe iemand zich voelt in haar eigen lichaam. Binnen lichaamsgerichte therapie wordt daar niet over gesproken om het te analyseren, maar wordt het voelbaar gemaakt.

Door aanraking, door aandacht, door tijd.

Massage therapie werkt direct in op spieren en bindweefsel en maakt zichtbaar waar spanning zich heeft vastgezet. Infraroodlicht therapie werkt dieper in het weefsel en ondersteunt doorbloeding en herstel. Klank therapie brengt trillingen in het lichaam die gebieden bereiken waar handen niet altijd bij kunnen. Detox therapie en moxa ondersteunen processen die zich afspelen in de organen en de energetische lagen van het lichaam.

Al deze vormen hebben hun eigen ingang, maar ze komen samen in één beweging: het lichaam weer laten reageren.

Wat een probleem werkelijk draagt

Wanneer iemand met een probleem komt, lijkt dat probleem vaak helder. Iets wat speelt, iets wat opgelost wil worden. Toch ligt onder dat probleem een complex geheel van factoren die samen bepalen hoe iemand zich voelt en hoe haar lichaam reageert.

Genetische aanleg speelt een rol, net zoals temperament. De manier waarop iemand reageert op situaties, hoe zij spanning verwerkt en hoe zij zich verhoudt tot haar omgeving, vormt een basis die zich al vroeg ontwikkelt. Sociale en intellectuele factoren bepalen hoe iemand betekenis geeft aan wat er gebeurt en hoe zij relaties aangaat en onderhoudt. Daar bovenop komen ervaringen.

Ervaringen die zich niet alleen opslaan als herinnering, maar als lichamelijke imprint. Een gebeurtenis die impact heeft, laat zich terugvinden in hoe spieren reageren, in hoe iemand beweegt, in hoe het lichaam zich opent of juist afsluit. Dat kan gaan over grote gebeurtenissen zoals verlies, trauma of ziekte, maar ook over kleinere momenten die zich herhalen en langzaam een patroon vormen.

Het lichaam vergeet daarin niets. Niet als verhaal, maar als gevoel, als spanning, als een manier van reageren die zich steeds opnieuw laat zien.

Wanneer iemand te lang met een probleem blijft lopen, ontstaat er vaak een situatie waarin de lading rondom het probleem groter wordt dan het oorspronkelijke probleem zelf. Het lichaam raakt gewend aan een bepaalde spanning en gaat die spanning als normaal ervaren, waardoor het steeds moeilijker wordt om te voelen wat er daadwerkelijk speelt.

Daar ontstaat de waarde van therapie.

Niet als oplossing die van buitenaf wordt aangereikt, maar als proces waarin iemand opnieuw leert voelen wat er in haar lichaam gebeurt, en van daaruit beweging brengt in wat vastzit.

De therapeut als bedding, niet als antwoord

Een therapeut is geen iemand die het oplost, maar iemand die aanwezig is in wat er gebeurt. Iemand die kan voelen, kan luisteren en kan volgen zonder oordeel. In die aanwezigheid ontstaat ruimte waarin iemand zich niet hoeft aan te passen, niet hoeft te presteren, maar mag ervaren wat er is.

Binnen lichaamsgerichte therapie voor vrouwen is die bedding essentieel.

Het lichaam opent zich niet op commando. Het reageert op veiligheid, op aandacht, op een tempo dat afgestemd is op wat er mogelijk is. Wanneer die voorwaarden aanwezig zijn, ontstaat er beweging die niet geforceerd is, maar vanzelf ontstaat.

In mijn praktijk werk ik met verschillende vormen die elkaar aanvullen:

• massage therapie
• infraroodlicht therapie
• detox therapie
• klank therapie
• oorkaars therapie
• moxa therapie
• lucht je hart sessies

Deze vormen zijn geen losse technieken, maar manieren om het lichaam te benaderen vanuit verschillende ingangen, afhankelijk van wat er op dat moment nodig is.

Wanneer je voelt dat het tijd is

Er komt een moment waarop je merkt dat je niet verder komt door alleen te blijven denken, analyseren of volhouden. Niet omdat je het niet goed doet, maar omdat het lichaam vraagt om meegenomen te worden in het proces. Dat moment hoeft niet te wachten tot het te zwaar wordt.
Het kan beginnen op een punt waarop je voelt dat er iets schuurt, iets niet volledig stroomt, iets aandacht vraagt zonder dat het direct een probleem is. Juist daar ligt ruimte om te bewegen voordat het lichaam harder gaat spreken.

Therapie is daarin geen eindpunt. Het is een ingang.

Een manier om opnieuw in contact te komen met jezelf, niet alleen via wat je denkt, maar via wat je voelt, via hoe je lichaam reageert en via de beweging die daaruit ontstaat. En wanneer die beweging weer op gang komt, verandert niet alleen hoe je omgaat met je probleem, maar ook hoe je jezelf ervaart in je eigen lichaam, in je eigen leven en in de keuzes die je maakt.

Blijf daar niet te lang alleen mee rondlopen.
Niet omdat het moet.
Maar omdat je het niet alleen hoeft te doen.